he and her...
posted on 24 Nov 2009 19:55 by lanna-citizen
ณ วันศุกร์ ที่ 20 เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2552
ความห่างไกล ทำให้เข้าใจคำว่าผูกพันมากขึ้น..
เย็นวันหนึ่ง
เธอรอให้ถึงตอนเย็นซึ่งเป็นเวลาที่เขาน่าจะเลิกงานแล้ว
นั่นเพราะเธอรู้ว่าเขาบ้างานมากแค่ไหน..จึงไม่อยากรบกวน
เห็นไหม เธอพยายามปรับตัวเข้าหาเขาแค่ไหน...
เขาเป็นผู้ชายปากแข็ง..เธอเป็นผู้หญิงขี้น้อยใจ
บางครั้งเขาก็โรแมนติก ถึงแม้จะดูขัด ๆ ตาไปบ้างก็ตาม
เย็นวันนั้น เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พร้อมเหลือบตาดูนาฬิกาบนโต๊ะ
ขณะนั้นเวลาหนึ่งทุ่มเศษ จึงคาดคะเนว่าเขาน่าจะเลิกงานแล้ว
เธอตัดสินใจกดโทรศัพท์ไปยังเบอร์ของเขา...
เขา : หวัดดีคับ...
เธอ : หวัดดีจ๊ะ สะดวกคุยอ้ะป่าวววว?
เขา : พอได้ ๆ
เธอ : เลิกงานยัง ทานข้าวยัง?
เขา : ยังงงงง เดี๋ยวทำงานก่อนนะคับ!
เธอ : ...จ๊ะ!!!
หลังจากวางโทรศัพท์เธอแอบน้อยใจ
คิดสัพเพเหระว่างานเขาคงสำคัญกว่าเธอ..
ผ่านไปประมาณ 10 นาที โทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น
เธอ : หวัดดีจ๊ะ งานเสร็จแล้วเหรอ?
เขา : ยังไม่เสร็จเลยคับ
เธอ : อ้าว! ยังไม่เสร็จก็ทำต่อให้เสร็จสิคะ
เขา : ไม่เป็นไร ทำไป คุยไปได้
เธอ : เอ๋า เมื่อกี้ทำไมรีบวาง แล้วบอกจะไปทำงานล่ะคะ?
เขา : อ๋ออออ เมื่อกี้รีบไปเข้าห้องน้ำน่ะคับ
เธอ : เอ๋า! เข้าห้องน้ำ? ทำไมไม่บอกว่าไปเข้าห้องน้ำล่ะคะ?
เขา : คือออ ไม่รู้จะบอกยังไงคับ
เธอ : ...(อะไรของเค้าเนี่ย - -a)
จริง ๆ เธอรู้แล้วล่ะ หลังจากวางสาย เขาคงจับน้ำเสียงน้อยใจของเธอได้
จึงได้โทรกลับมาอีกรอบ แต่ผู้ชายปากแข็งอย่างเขามีหรือจะยอมรับง่าย ๆ
ตกลงว่า..เขาก็ยังแคร์และยังเห็นเธอสำคัญมากกว่างานใช่ไหม?
ps. love is nothing, without you and me...